INLAND EMPIRE

Laat het duidelijk zijn, ik ben een Lynch-fan van het eerste uur (ja ik zag Eraserhead toen ie net uitkwam in 1978).
Maar INLAND EMPIRE is (te) veel van alles, of zoals VDB zei trop is teveel en teveel is trop.
Ik ga hier niet de plot van de film vertellen, je hebt toch reeds gelezen dat die niet te vertellen is, alhoewel.

1. Te lang, bijna 3 uur. Raar maar waar, soms was het echt boring. Die eindeloze donkere gangen waar Nikki/Sue/Laura Dern door dwaalt. Ok, we weten dat dit een metafoor is voor de donkere krochten en angsten in ons onderbewustzijn, maar het duurde en bleef duren in LA, in Lotz...

2. Teveel van hetzelfde. Hij met de wuivende haardos tapte alweer uit hetzelfde vaatje als Lost Highway en Mulholland Dr.
Ok, daar is op zich niets mis mee, Hitch en Kubrick en Scorcese hebben ook hun dada's. Maar weer dubbele personages of zelfs driedubbele die niet weten wie of waar ze zijn of wat ze daar aan het doen zijn: Lynch's been there, done that, only much better.

3. Te slechte beeldkwaliteit. De film is gedraaid met een digitaal cameraatje, waarschijnlijk gekocht in den Aldi. Man, heeft dit op mijn zenuwen gewerkt. Het was alsof ik zat te kijken naar een van die verdomde Dogma-films, maar dan erger. Bij medium shots kon je zelfs de gelaatsuitdrukking van de personages niet zien, vandaar dat Lynch zijn toevlucht genomen heeft tot een eindeloze reeks close-ups, met in de hoofdrol natuurlijk Laura Dern, die bijna geen minuut uit beeld is, David heeft blijkbaar een serieuze Laura-fixatie. Die close-ups zijn nodig omdat je anders de acteurs niet ziet 'acteren'.

Het gekke is dat hier een heel goed film in verscholen zit, indien Lynch niet zo zelfgenoegzaam zou zijn geweest, amai dat zijn veel z's. Want Laura Dern is fenomenaal, Jeremy Irons, Justin Theroux en veteraan Harry Dean Stanton: allemaal uitstekend.
Afzonderlijke scènes zijn echter pareltjes: in de openingsscène is Twin Peaks diva Grace Zabrisky tegelijk grappig en dreigend. De scriptlezing op de set met Jeremy Irons, Dern en Theroux: schitterend.
Dern's monoloog als white trash sloerie zal zeker filmgeschiedenis maken.

Dus: een strenge montage, 2 uur zou perfect zijn, gefilmd op peliculle of met een goede HD camera (zie Collateral en Miami Vice van Michael Mann) wat minder ontdubbelde personen (misschien wat meer straight story) en dit zou een zeer goede, misschien geen vintage, Lynch zijn.
Wat een gemiste kans!!

jPod Douglas Coupland

jPod - Douglas Coupland




Op de cover staat 'Very evil, very funny'. We zullen dit maar beschouwen als een hyperbool van Coupland zelf, mildly evil, mildly funny dekt de lading beter.

Hoofdfiguur is Ethan Jarlewski die voor een groot softwarebedrijf in Vancouver werkt. Samen met 5 collega's ontwikkelt hij een computergame, een skating game waarin een schildpad (!) een prominente rol moet spelen. We volgen de absurde avonturen van Ethan en vrienden, zijn disfunctionele ouders en een reeks nevenfiguren de ene al gekker dan de andere. Passeren de revue: een dode biker met een bijzondere interesse voor beton, de megalomane baas van Ethan die het geluk vindt in een heroïneverslaving, een Chinese mensenhandelaar met een passie voor tangodansen, Coupland zelf die 'not a very nice guy' blijkt te zijn, enz.

Coupland snijdt verschillende 'contemporary' onderwerpen aan zoals gaming, de China economie, mensenhandel, Google en fietst als een dronken mountainbiker van het ene onderwerp naar het andere.

De tekst van het verhaal wordt regelmatig onderbroken door een typografisch bombardement van lijsten, slogans, e-mails promotieteksten en priemgetallen. Een leuke vondst, ongetwijfeld een visuele versterking van het verhaal, maar op den duur gaat dit toch een beetje vervelen. Vijftien bladzijden priemgetallen is pure bladverspilling.

Een onderhoudend boek, soms grappig, soms 'to the point', soms wat langdradig.
Wel een fantastische kaft!

DVD V for Vendetta

'V for Vendetta' is net uit op DVD en is een van de beste films die ik dit jaar zag, het is een actiefilm met brains, een ongebruikelijke combinatie. Om de film naast de actiescènes te kunnen smaken moet je een beetje (kunst)geschiedenis en een beetje literatuur in je bagage hebben.

We schrijven 2020, England wordt geregeerd door een fascistische dictator, John Hurt ziet er verschrikkelijk uit maar dat is misschien de bedoeling, wiens methodes aan Orwell's 1984 doen denken. Grappig detail, Hurt speelde mee in de verfilming van '1984' als het slachtoffer Winston Smith.
Enter V, een gemaskerde eh... terrorist, die nog een eitje te pellen heeft met de gezagsdragers en die op de tonen van Tchaikovsky's 1812 ouverture, bij wijze van ouverture, The Old Baily opblaast.
Terloops neemt hij ook nog damsel in distress Evey (Natalie Portman) in bescherming.

Bij een aanval op het nationale TV-station lanceert hij een oproep tot de bevolking om in opstand te komen tegen de leiders ("people should not be afraid of their governments, governments should be afraid of their people") en kondigt aan dat hij volgend jaar op 5 november The Houses of Parliament zal opblazen.
Wat volgt zijn de wraakacties van V, waarin duidelijk wordt dat de totalitaire staat vernederd wordt door één ongrijpbaar individu.
Naast de vele goede bijrollen wordt de show hier toch gestolen door Hugo Weaving die de gemaskerde V speelt. Hij zet enkel met stemintonatie en lichaamstaal een formidabele prestatie neer.

V for Vendetta verwijst duidelijk naar huidige klimaat van angst voor terrorisme: er worden gebouwen opgeblazen, politieke tegenstanders uitgeschakeld, de weining zachtzinnige indoctrinatie van medestanders en in een scène verschijnt V met een explosievengordel rond zijn middel!

DVD: Sledge Hammer

Sledge Hammer was een atypische Amerikaanse comedyreeks van midden de jaren '80. Hoofdfiguur is een politie-inspecteur die eerst schiet en dan vragen stelt. Zijn beste vriend is een Magnum kaliber 44, waar hij regelmatig tegen spreekt (Hey, people talk to their pets, right?), de Magnum 44 is een rechtstreekse referentie naar de Dirty Harry-films met Clint Eastwood, waar de hoofdfiguur losjes op gebaseerd is. Hammer heeft net als Harry Callahan een baas die voortdurend tegen hem staat te roepen en tieren.

Hammer gaat samen met vrouwelijke sidekick Dori Doreau het gangstergespuis te lijf op een totaal politiek incorrecte manier. Als ze zich vragen stelt bij de onorthodoxe manier van werken komt Hammer's slagzin naar boven: "Trust me. I know what I'm doing". In één van de eerste afleveringen zit een hilarische scène waarin Hammer een boefje beveelt zich zelf een pak rammel te verkopen (hij mag het zelf niet doen van Doreau omdat ze voor de ingang van het politiebureau staan), wat volgt is pure slapstick van de bovenste plank.




Niet alle aflevering zijn van gelijke kwaliteit maar dit is toch een zeer grappige reeks, die tot grote verbazing van de makers ook nog een twee seizoen kreeg. In de box zit het volledige eerste seizoen, 22 afleveringen op 4 DVD's.
8/10

DVD: The League Of Extraordinary Gentlemen

Geheel toevallig zag ik deze DVD, ik kreeg hem namelijk. Zou er nooit aan gedacht hebben dit aan te schaffen, cause let me make this plain: dit is de domste film dit ik dit jaar gezien heb. Het eerste kwartier is nochtans veelbelovend: Duitsers in een tank beroven The Bank of England: "don't mention ze war". Engeland beschuldigt Duitsland, een wereldoorlog is nakend, we schrijven het jaar 1899.

Dan verschuift de actie naar Kenia, een private club, een afgezant van Engeland vraag aan avonturier Allan Quartermain (Sean Connery, de co-producer van dit zootje) om het koninkrijk te helpen, dit wordt uiteraard hautain geweigerd, maar als ze nasty Germans plots opdagen en iedereen in de club overhoop schieten, schiet ook Quartermain in actie en met de hulp van enkele vrienden maakt hij korte metten met het Teutoons gespuis.

Back to Old England, waar M (who else?) hoofd van de geheime dienst een bende extraordinary gentleman verzameld heeft: kapitein Nemo, de onzichtbare man, Dorian Gray, Mina Harper uit Bram Stokers Dracula (nu vampier en blijkbaar ex-minnares van Dorian Gray), Tom Sawyer die nu US geheim agent is(??) en Dr Jekyll (ja degene die te pas en te onpas in Mr Hyde verandert).
Then everything goes haywire. M informeert de gentlemen and woman dat de wereldleiders gaan vergaderen in Venetië en de boosdoeners gaan de stad opblazen om aldus een wereldoorlog te veroorzaken. Quartermain en zijn groep moeten dit verhinderen en hebben drie dagen de tijd.

Ik ga hier niet veel meer woorden aan verspillen laat mij gewoon zeer summier de actie in Venetië weergeven. De duikboot van Nemo heeft de afmetingen van een vliegdekschip en vaart door de kanalen (ook onder de brug der zuchten!), Sawyer scheurt met een art-decomobiel door onbestaande straten en de laatste scène vindt plaats op een kerkhof (hier zouden de lijken normaal moeten drijven) ondertussen gaan er bommen af wordt half Venetië plat gelegd, hoewel Quartermain "Venice still stands" roept. Maar de bad guy kan toch ontkomen...

Ik ga je de ontknoping in Mongolië besparen, it is utter rubbish.
Laat ik besluiten met een boutade van Oscar Wilde, toepasbaar op deze kritiek: "het doet er niet toe wat ze over je schrijven, als ze maar over je schrijven".

3/10 voor het eerste kwartier

Blue Note Records Festival: Sergio Mendes

Toen ik een jaar of tien was wou ik emigreren naar Brazilië. De oorzaak: een optreden van Sergio Mendes and Brasil 66 dat ik toen op tv zag. Die sambaritmes, die happy tunes met toch een licht melancholische toets, ik was er weg van. Later zocht ik in de mediatheek andere Braziliaanse artiesten zoals Antonio Carlos Jobim en Jorge Ben.

Maar het optreden van vorige week donderdag dus. In de vooravond trad Sven van Hees op met groep The Svengali X-Perience op, luie ritmes en very lounge. Goed voor een paar nummers maar toen een Nederlandse schone kwam mee jodelen was de lol er een beetje af.

Na een hapje, niet aan te raden het was echt verschrikkelijk, was Us3 aan de beurt. Niet echt my cup of tea wegens te veel rap en te veel idem dito beats. Ze hadden nochtans veel succes dus het zal wel aan mij gelegen hebben.

And then the man we've all been waiting for: Sergio Mendes. Weer in door de recente samenwerking met The Black Eyed Peas.
Mendes had een achtkoppige band mee waar de sambaritmes gewoonweg vanaf dropen. Een stomende sound met een zeer hechte ritmesectie. Soms wat routineus, Mendes doet soms wat denken aan een ballroomorkest maar dan wel de super luxe-uitvoering, maar hij bracht heel veel sfeer en positieve energie in de tent waar de temperatuur ondertussen naar een kookpunt steeg. Soms helde de sound wel heel erg over naar kitsch, maar hé daar kunnen we tegen, een beetje slechte smaak op een leuke manier gebracht! Mendes bracht een mix van oude en nieuwe nummers met als bisnummer natuurlijk het onvermijdelijke 'Mas que nada', ook met een rapper, maar een van de sympathieke soort; in tegenstelling tot die ergerlijke Peas.
Een erg goed concert in een tropische nacht, meer moet dat niet zijn.

Blue Note Records Festival openingsconcert

Het openingsconcert met Carlo Nardozza Quintet en Dianne Reeves was fantastisch. Carlos Nardozza met zijn vrienden zoals hij ze zelf in zangerig Limburgs omschreef brachten een gevarieerde set gaande van hardbop, Zuid-Amerikaanse ritmes tot New Age. Het quintet miste nog wat cohesie en de gitarist werkte een beetje op mijn zenuwen (Bill Frisell was nooit ver weg) maar dit is een frisse groep met een origineel kleurenpalet en Nardozza is zowel op trompet als bugel een uitstekend solist.

Maar we waren natuurlijk voor Dianne Reeves gekomen, de belangrijkste jazz-zangeres van het moment zoals Blue Note Recordsbaas Bruce Lundvall haar aankondigde, ze had namelijk net opnieuw bij het befaamde label getekend ;-)

En het moet gezegd zijn: Bruce zat had gelijk, Dianne Reeves speelde de zaal vanaf de eerste nummers gewoonweg plat. Wat een stem, wat een bereik en wat een présence: dit was echt geweldig goed. Haar begeleidingsgroep, Peter Martin op piano, Greg Hutcherson op drums en Reuben Rogers op bas, was een zeer hecht trio dat moeiteloos overschakelde van jazz, gospel naar pompende funk, faut le faire! Reeves bracht een set van standards en eigen nummers, babbelde wat met het publiek, the best show yet (het blijft een Amerikaanse natuurlijk), vertelde over haar ontmoeting met George Clooney (hij ziet er in levende lijve even goed uit als op pellicule) en kreeg aan het eind van haar concert een verdiende staande ovatie.

Tijdens het laatste bisnummer legde ze de microfoon neer, wandelde zingend het podium af en wat bleek: ook onversterkt kon ze gans de zaal met haar zuivere stem vullen, ongelofelijk maar waar.
Een concert met een hoge kippevelfactor.