Blue Note Records Festival: Sergio Mendes

Toen ik een jaar of tien was wou ik emigreren naar Brazilië. De oorzaak: een optreden van Sergio Mendes and Brasil 66 dat ik toen op tv zag. Die sambaritmes, die happy tunes met toch een licht melancholische toets, ik was er weg van. Later zocht ik in de mediatheek andere Braziliaanse artiesten zoals Antonio Carlos Jobim en Jorge Ben.

Maar het optreden van vorige week donderdag dus. In de vooravond trad Sven van Hees op met groep The Svengali X-Perience op, luie ritmes en very lounge. Goed voor een paar nummers maar toen een Nederlandse schone kwam mee jodelen was de lol er een beetje af.

Na een hapje, niet aan te raden het was echt verschrikkelijk, was Us3 aan de beurt. Niet echt my cup of tea wegens te veel rap en te veel idem dito beats. Ze hadden nochtans veel succes dus het zal wel aan mij gelegen hebben.

And then the man we've all been waiting for: Sergio Mendes. Weer in door de recente samenwerking met The Black Eyed Peas.
Mendes had een achtkoppige band mee waar de sambaritmes gewoonweg vanaf dropen. Een stomende sound met een zeer hechte ritmesectie. Soms wat routineus, Mendes doet soms wat denken aan een ballroomorkest maar dan wel de super luxe-uitvoering, maar hij bracht heel veel sfeer en positieve energie in de tent waar de temperatuur ondertussen naar een kookpunt steeg. Soms helde de sound wel heel erg over naar kitsch, maar hé daar kunnen we tegen, een beetje slechte smaak op een leuke manier gebracht! Mendes bracht een mix van oude en nieuwe nummers met als bisnummer natuurlijk het onvermijdelijke 'Mas que nada', ook met een rapper, maar een van de sympathieke soort; in tegenstelling tot die ergerlijke Peas.
Een erg goed concert in een tropische nacht, meer moet dat niet zijn.