DVD: The League Of Extraordinary Gentlemen

Geheel toevallig zag ik deze DVD, ik kreeg hem namelijk. Zou er nooit aan gedacht hebben dit aan te schaffen, cause let me make this plain: dit is de domste film dit ik dit jaar gezien heb. Het eerste kwartier is nochtans veelbelovend: Duitsers in een tank beroven The Bank of England: "don't mention ze war". Engeland beschuldigt Duitsland, een wereldoorlog is nakend, we schrijven het jaar 1899.

Dan verschuift de actie naar Kenia, een private club, een afgezant van Engeland vraag aan avonturier Allan Quartermain (Sean Connery, de co-producer van dit zootje) om het koninkrijk te helpen, dit wordt uiteraard hautain geweigerd, maar als ze nasty Germans plots opdagen en iedereen in de club overhoop schieten, schiet ook Quartermain in actie en met de hulp van enkele vrienden maakt hij korte metten met het Teutoons gespuis.

Back to Old England, waar M (who else?) hoofd van de geheime dienst een bende extraordinary gentleman verzameld heeft: kapitein Nemo, de onzichtbare man, Dorian Gray, Mina Harper uit Bram Stokers Dracula (nu vampier en blijkbaar ex-minnares van Dorian Gray), Tom Sawyer die nu US geheim agent is(??) en Dr Jekyll (ja degene die te pas en te onpas in Mr Hyde verandert).
Then everything goes haywire. M informeert de gentlemen and woman dat de wereldleiders gaan vergaderen in Venetië en de boosdoeners gaan de stad opblazen om aldus een wereldoorlog te veroorzaken. Quartermain en zijn groep moeten dit verhinderen en hebben drie dagen de tijd.

Ik ga hier niet veel meer woorden aan verspillen laat mij gewoon zeer summier de actie in Venetië weergeven. De duikboot van Nemo heeft de afmetingen van een vliegdekschip en vaart door de kanalen (ook onder de brug der zuchten!), Sawyer scheurt met een art-decomobiel door onbestaande straten en de laatste scène vindt plaats op een kerkhof (hier zouden de lijken normaal moeten drijven) ondertussen gaan er bommen af wordt half Venetië plat gelegd, hoewel Quartermain "Venice still stands" roept. Maar de bad guy kan toch ontkomen...

Ik ga je de ontknoping in Mongolië besparen, it is utter rubbish.
Laat ik besluiten met een boutade van Oscar Wilde, toepasbaar op deze kritiek: "het doet er niet toe wat ze over je schrijven, als ze maar over je schrijven".

3/10 voor het eerste kwartier

Blue Note Records Festival: Sergio Mendes

Toen ik een jaar of tien was wou ik emigreren naar Brazilië. De oorzaak: een optreden van Sergio Mendes and Brasil 66 dat ik toen op tv zag. Die sambaritmes, die happy tunes met toch een licht melancholische toets, ik was er weg van. Later zocht ik in de mediatheek andere Braziliaanse artiesten zoals Antonio Carlos Jobim en Jorge Ben.

Maar het optreden van vorige week donderdag dus. In de vooravond trad Sven van Hees op met groep The Svengali X-Perience op, luie ritmes en very lounge. Goed voor een paar nummers maar toen een Nederlandse schone kwam mee jodelen was de lol er een beetje af.

Na een hapje, niet aan te raden het was echt verschrikkelijk, was Us3 aan de beurt. Niet echt my cup of tea wegens te veel rap en te veel idem dito beats. Ze hadden nochtans veel succes dus het zal wel aan mij gelegen hebben.

And then the man we've all been waiting for: Sergio Mendes. Weer in door de recente samenwerking met The Black Eyed Peas.
Mendes had een achtkoppige band mee waar de sambaritmes gewoonweg vanaf dropen. Een stomende sound met een zeer hechte ritmesectie. Soms wat routineus, Mendes doet soms wat denken aan een ballroomorkest maar dan wel de super luxe-uitvoering, maar hij bracht heel veel sfeer en positieve energie in de tent waar de temperatuur ondertussen naar een kookpunt steeg. Soms helde de sound wel heel erg over naar kitsch, maar hé daar kunnen we tegen, een beetje slechte smaak op een leuke manier gebracht! Mendes bracht een mix van oude en nieuwe nummers met als bisnummer natuurlijk het onvermijdelijke 'Mas que nada', ook met een rapper, maar een van de sympathieke soort; in tegenstelling tot die ergerlijke Peas.
Een erg goed concert in een tropische nacht, meer moet dat niet zijn.

Blue Note Records Festival openingsconcert

Het openingsconcert met Carlo Nardozza Quintet en Dianne Reeves was fantastisch. Carlos Nardozza met zijn vrienden zoals hij ze zelf in zangerig Limburgs omschreef brachten een gevarieerde set gaande van hardbop, Zuid-Amerikaanse ritmes tot New Age. Het quintet miste nog wat cohesie en de gitarist werkte een beetje op mijn zenuwen (Bill Frisell was nooit ver weg) maar dit is een frisse groep met een origineel kleurenpalet en Nardozza is zowel op trompet als bugel een uitstekend solist.

Maar we waren natuurlijk voor Dianne Reeves gekomen, de belangrijkste jazz-zangeres van het moment zoals Blue Note Recordsbaas Bruce Lundvall haar aankondigde, ze had namelijk net opnieuw bij het befaamde label getekend ;-)

En het moet gezegd zijn: Bruce zat had gelijk, Dianne Reeves speelde de zaal vanaf de eerste nummers gewoonweg plat. Wat een stem, wat een bereik en wat een présence: dit was echt geweldig goed. Haar begeleidingsgroep, Peter Martin op piano, Greg Hutcherson op drums en Reuben Rogers op bas, was een zeer hecht trio dat moeiteloos overschakelde van jazz, gospel naar pompende funk, faut le faire! Reeves bracht een set van standards en eigen nummers, babbelde wat met het publiek, the best show yet (het blijft een Amerikaanse natuurlijk), vertelde over haar ontmoeting met George Clooney (hij ziet er in levende lijve even goed uit als op pellicule) en kreeg aan het eind van haar concert een verdiende staande ovatie.

Tijdens het laatste bisnummer legde ze de microfoon neer, wandelde zingend het podium af en wat bleek: ook onversterkt kon ze gans de zaal met haar zuivere stem vullen, ongelofelijk maar waar.
Een concert met een hoge kippevelfactor.